İstanbul caddelerinde terör estiren cam siliciler.. En az beşerli grup halinde trafik ışıklarında yuvalanmış çeteler.. Sömürülen çocuklar, aksatılan trafik, kanunsuz yapılan kazanç, hoş olmayan görüntüler ve sürücüleri rahatsız edici bir manzara..

Sabah işinize giderken ya da akşam evinize dönerken, durmak zorunda kaldığınız bir ana cadde kavşağındaki ışıklarda, bir anda arabanıza birilerinin abandığını görürsünüz..
Bir elinde yarım litrelik pet şişedeki sabunlu suyu arabanızın ön camına fışkırtırken, diğer eliyle cam siliciyle alelacele silerler. Sonra sürücü camınıza asılarak para isterler. Birlira, ikilira verdiniz verdiniz vermedinizse camınıza ya da kafanıza her an silçekin sapını yiyebilirisiniz. Eğer şansınız varda yeşil ışık yandı da gazladıysanız şanslısınızdır, aksi halde kurtuluş yoktur.

İzniniz dışında, arabanıza bir dakikadan daha az sürede silme hizmeti verdiğini düşünen bu insanlar sizi tehdit ederek soymaya çalışıyor. İşin özü budur aslına...

Bu nasıl bir organizasyondur, detaya inelim şimdi..

Metropol şehir İstanbul’un yaşam koşullarının ağırlaştığı hayatın getirdiği bir sosyal sıkıntıdır aslında bu camsil cetesi..
Beyoğlu, Fatih, Bayrampaşa, Zeytinburnu, Esenler, Bağcılar, Gaziosmanpaşa’dan tutunda, İstanbul’un hemen hemen her semtinde bulunan varoş mahallelerinden başlar işin ucu.

Nerede yaşarlar?:
Bu semtlerin varoşlarına yerleşmiş derme çatma prefabrik türü evlerde ve Otogarın yakın çevresinde, Topkapı çevresinde, E-5, E -6 yol etrafında, köprü viyadüklerinde ve boş park ve bahçelere göçebe usulü yerleşen ailelerdir.
Kimi sürekli İstanbul içinde yaşarken, kimide sezonluk gelir İstanbul’a.. Mesela Adana gibi Güney kentlerimizden gelen bir çok göçebe aile Topkapı surlarının içine çadır kurarlar ve 3-4 ay burada kalırlar. Her ne kadar yerel yönetim ve kolluk kuvvetleri müdahale etse de bir şekilde tutunmayı başarırlar....

Ne yer ne içerler?

Günübirlik yer, içer, yaşarlar. Yarın için hiçbir plan ve birikimleri yoktur. Hayattan korkuları da yoktur. 
Baba ve anneler güneş doğmadan İstanbul’un sokaklarına dalarlar. Kimi kağıt toplar, kimi nerede ne bulursa alırlar. Güneş doğduğunda soluğu çadırda alırlar ve karanlık kavuşana kadarda dışarı çıkmazlar..

Ne iş yaparlar?

Çocukları onların eli ayağıdır. Anneler bebelerini sırtlarına poşu ile sararak yanlarında taşırlar. Küçük çocuklarsa yaz-kış yalınayak ser sefil çadır etrafında gezinirler. Beş yaş üzeri çocuklar ise sokakların müdavimleridirler.
Bu çocuklar sabahın köründe en az beşerli, yedişerli, hatta onarlı gruplar halinde caddeler dalarlar. Kimi köprübaşına kundakdaki çocuğuyla pusu atarak duygu sömürüsü yapar. Kimi de çadırlarına yakın mesafelerde, arabalardan ve yayalardan para dilenirler.

Çadırdan uzağa gidenler ise biraz daha üst yaşta olan çocuklardır. Toplu ulaşım araçlarını kullanırlar. Duraklarda inen yolcuları fırsat bilerek arta ya da arka kapılardan içeri dalarlar ve hemen kapı yanlarına yere oturuverirler. Aksaray, Beşiktaş, Taksim ve Kadıköy’ün gibi merkezi caddelerindeki kavşaklara yerleşirler.
Tam kırmızı ışıkta duran arabalara ikişer, üçer kişiler halinde saldırarak apar topar arabaların camlarını silmeye başlarlar. Varsa öncelikleri  lüks araçlardır..
Kimi yarım şişe şaşala koyduğu sabunlu suyu fışkırtarak sulu silerken, kimi de su bile kullanmadan kirli silçekiyle cami çizercesine silmeye çalışırlar. Bütün bu silme işi anlıktır. Bir dakikadan daha az süreren cam silme işi biter bitmez hemen şoföre yönelerek tak tak cama vururlar. Duyarlı vatandaşlar hiç ilgilenmeden basar gaza gider. Kimi korkudan, kimi de duygusallıktan açar çamı birlira, iklirayı uzatır.
Sonra alınan paralar, bir sonraki kırmızı ışık yanana kadar çete üyelerinin başlarındaki abiye paralar iletilir. Büyük abi topladığı paralarla sutaya yatarak hemen polisten kaçabilecek mesafeyi kollar ve çete üyelerini, takip ve kollamakla meşguldür.

Akşama kadar bir müdahele olmaz da kolluk güçleri alıp merkeze götürmezlerse o günün akşamı yine toplu ulaşım araçlarıyla beleş  dönerler.
Toplu ulaşım araçları şoförleri müdahale etse bile kendilerine göre taktikler de geliştirmişlerdir.
Mesela, otobüsün orta yada arka kapıdan inen yolcu olmazda  açılmaz ise ozaman çeteden biri ön kapıdan bilet atar geçer arka kapıya, ya düğmeye basarak ya da  kapı kolunu açarak aşağıdaki diğer arkadaşlarını da bindirir. Eğer yolculardan ses çıkartan uyaran olmayınca da son durağa kadar gürültülü patırtılı bir yolculuğa hazır olun demektir..

Birde bunların daha şiddetli suça bulaşanları vardır. Bunlar daha çok semtlere yerleşmiş on yaş üzeri yetişkinlerin yaptığı işlerdir. Yine kavşaklardaki ışıklarda şipşak camsil işinin yanında, kapkaç, hırsızlık gibi suçlara bulaşanları da vardır.  
Bunu nereden biliyoruz tabiî ki medyaya çıkan haberlerden..

Benim Çözüm Önerilerim İse Şöyledir:

Bunlar TC. kimliği taşıyan bizim insanımız,  ama işsizler, aç-açık insanlar..
Yerel yönetim düzeyinde değil T.B.M. Meclisinden geçecek bir kanunla bu insanları yerleşme zorunluluğu getirilmelidir..
Devletimizin bu insanları topluma kazandıracak, kaynaştıracak yeni bir proje üretmesi gerekir.
Bu proje dahilinde, önce iş bularak karnını doyurulması, sonra açılacak ikamet sahalarına zorunlu yerleştirmeler yapılmalıdır..
Psikolojik uyum programları ile eğitimler verilmelidir.

Böylece çocuklar okuyacak, ağabeyler ve babalar her vatandaş gibi namusuyla çalışacaktır.

Karnı tok olan insanlar, onurlu insanlardır. Gidip dilenmezler ve şehre de inip terör estirmezler değil mi?...
Başka çaresi var mı?
Ne acımak, ne şikâyet etmek ne de cezalandırmak.
Tek çare, Sosyal devlet sorumluluğuyla, onlara insan gibi yaşama hakkı tanıyacak ortamı sağlamaktır.
Not:(Bu bir araştırma makalesidir.)
Mehmet BALLI Araştırmacı Yazar